Een groot toneelstuk?!

[puur]

"Lizz schiet op, je moet je nieuwe kleding nog passen!" klinkt het van beneden. Ik ben benieuwd wat voor "kleding" ik nu weer krijg. Ikzelf kan het niet echt kleding vinden, het is nog minder dan ondergoed!
"Als ik je moet komen halen, weet je wat de consequenties kunnen zijn!" begint Boy nu te dreigen, gadverdamme maar meer dan dreigen doen ze vaak niet want een paaldanseres/stripteasedanseres met blauwe plekken dat kan natuurlijk niet. Trouwens voordat ik me vergeet voor te stellen, mijn echte naam is Liza, maar mijn artiestennaam, zoals je misschien al wel begrepen hebt is Lizz.

"Ben je daar eindelijk!" snauwt Boy me af als ik 'eindelijk' beneden, in de kamer met kleren, aankom. "Hier, schiet op , passen!" zegt hij nog terwijl hij me een of ander smerig zwart pakje in mijn handen duwt. Dus ik verschijn maar snel een pashokje in.(Althans een ruimte die het voor moet stellen) Boy is mijn loverboy, door hem ben ik in dit circuit terechtgekomen, ik zit hier nu ongeveer 2 jaar. Ontsnappen heeft geen zin, teminste er zijn natuurlijk uitzonderingen, maar ze laten je als hoertje werken als je het probeert, dus dat heb je er echt niet voor over! Misschien lijkt het alsof het me niet zoveel doet, het tegendeel is waar, maar ik probeer het te zien als 1 groot toneelstuk, dan draai ik misschien niet helemaal door. Gadver dat pakje kleeft ongelooflijk, het zit echt zo niet fijn, dat maar even over mijn nieuwe werkkleding. Jasses. "En Boy bevalt het?" vraag ik stoer wanneer ik het 'pashokje' uitloop , want je moet ze niet laten merken dat je bang voor hem of 1 van zijn vriendjes bent, dats erg dom! "Niet verkeerd, niet verkeerd" is zijn reactie. "Het is veel beter dan niet verkeerd, het is zeer geil" begint Pieter, die ik ineens vanuit een hoek in de kamer zie verdwijnen. Wat zo niet Pieter is , hij is zo macho en trouwens echte 'compimentjes' mag hij niet eens geven! "Weet ik toch" zeg ik arrogant, terwijl ik een blik naar hem werp en zie, aan zijn ogen dat hij het nog echt meent ook. Ik denk niet echt dat ik daar blij mee moet zijn, bepaald niet blij..

[Ieniej]

"Lizz schiet op, je moet je nieuwe kleding nog passen!" klinkt het van beneden. Ik ben benieuwd wat voor "kleding" ik nu weer krijg. Ikzelf kan het niet echt kleding vinden, het is nog minder dan ondergoed!
"Als ik je moet komen halen, weet je wat de consequenties kunnen zijn!" begint Boy nu te dreigen, gadverdamme maar meer dan dreigen doen ze vaak niet want een paaldanseres/stripteasedanseres met blauwe plekken dat kan natuurlijk niet. Trouwens voordat ik me vergeet voor te stellen, mijn echte naam is Liza, maar mijn artiestennaam, zoals je misschien al wel begrepen hebt is Lizz.

"Ben je daar eindelijk!" snauwt Boy me af als ik 'eindelijk' beneden, in de kamer met kleren, aankom. "Hier, schiet op , passen!" zegt hij nog terwijl hij me een of ander smerig zwart pakje in mijn handen duwt. Dus ik verschijn maar snel een pashokje in.(Althans een ruimte die het voor moet stellen) Boy is mijn loverboy, door hem ben ik in dit circuit terechtgekomen, ik zit hier nu ongeveer 2 jaar. Ontsnappen heeft geen zin, teminste er zijn natuurlijk uitzonderingen, maar ze laten je als hoertje werken als je het probeert, dus dat heb je er echt niet voor over! Misschien lijkt het alsof het me niet zoveel doet, het tegendeel is waar, maar ik probeer het te zien als 1 groot toneelstuk, dan draai ik misschien niet helemaal door. Gadver dat pakje kleeft ongelooflijk, het zit echt zo niet fijn, dat maar even over mijn nieuwe werkkleding. Jasses. "En Boy bevalt het?" vraag ik stoer wanneer ik het 'pashokje' uitloop , want je moet ze niet laten merken dat je bang voor hem of 1 van zijn vriendjes bent, dats erg dom! "Niet verkeerd, niet verkeerd" is zijn reactie. "Het is veel beter dan niet verkeerd, het is zeer geil" begint Pieter, die ik ineens vanuit een hoek in de kamer zie verdwijnen. Wat zo niet Pieter is , hij is zo macho en trouwens echte 'compimentjes' mag hij niet eens geven! "Weet ik toch" zeg ik arrogant, terwijl ik een blik naar hem werp en zie, aan zijn ogen dat hij het nog echt meent ook. Ik denk niet echt dat ik daar blij mee moet zijn, bepaald niet blij..

het idee is wel leuwk.. Maar je hebt op een gegeven moment staan dat je in een pashokje verschijnt.. volgens mij moet dit verdwijnt zijn, maar kan 't mishebben hoor..

ben benieuwd hoe je 't verder weten te maken!

[puur]

Gelukkig mag ik dan wanneer het goedgekeurd is weer terug het ’pashokje’ in. Wat ben ik blij wanneer ik mijn eigen vertrouwde kleding weer aan heb. Wat kleding betreft, daar kan ik wel wat nieuws van gebruiken, denk dat ik zo even aan Christi vraag of ik haar lepton mag lenen. Nou ja van lenen is er niet echt sprake want ze kijken toch met je mee wat je aan het doen bent, bang dat je contact met de buitenwereld opneemt. Christi wordt wel vertrouwt, want zij heeft namelijk zelf voor dit leven gekozen, ze is er zelf ingestapt, niet gedwongen, zoals de meeste hier. Maar ik denk dat je wel benieuwd bent naar hoe ik hier verder terecht gekomen ben. Ik zal het je vertellen: Boy was dus de loverboy die me er toe gedwongen heeft, maar hoe leerde ik hem dan kennen.
Ik was boodschappen aan het doen voor mijn moeder, je kent het wel. Je ouders zijn iets vergeten mee te nemen terwijl ze boodschappen deden van het weekend en ze vragen jou of je even op en neer wil fietsen om nog een pakje boter ofzo te kopen. Ownee het was geen boter, volgens mij was het afwasmiddel want ik stond bij de rekken van het afwasmiddel toen ik Boy ontdekte. Wow wat was hij knap, (dat vond ik toen, nu vind ik hem echt een gladjakker,dat even er tussendoor). Hij merkte dat ik hem gezien had en het oogcontact spelletje begon. Kijken, maar als hij kijkt snel weer wegkijken. Ik vergat mijn afwasmiddel zo helemaal! Ik had het nog niet eens gepakt, ik verdwaalde gewoon in zijn ogen.( Want ja dat heeft hij dan weer wel. Mooie ogen.) Toen we een paar minuten met dat spelletje bezig waren, het leek veel korter maar goed, kwam hij ineens naar mij toe.” Meisje, je staat nu al minstens 5 minuten bij het rek van de afwasmiddelen en pakt maar niks. Is de keuze zo moeilijk?” plagerige jongens, I love them!
“De keuze is niet zo moeilijk, maar ja als je de hele tijd afgeleid wordt.” Dan lacht hij en stelt zich voor. “Ik ben Boy en hoe mag ik jou noemen?”
“Ik ben Lizzy, maar je mag me Lizz noemen.“ beantwoord ik zijn vraag. “Als jij nu even je favoriete afwasmiddel pakt, zullen we dan maar samen naar de kassa gaan Lizz?” En dat was dus onze eerste ontmoeting. Nadat we hadden betaald wisselde we telefoonnummers uit en diezelfde dag ‘s avonds belde hij nog...