een kort a4 met woorden uit mijn ziel, ondoordacht maar wel waar
in een bepaalde bui heb ik net wat op papier gezet. Niet met het doel een goede schrijver te zijn, enkel om mijn hart te luchten. Ik heb het dus ook niet gedubbelchecked op schrijffouten, zinsopbouwen of whatever. Ik wil het graag delen, aangezien ik het nooit aan mijn vrienden zou laten lezen. Op deze manier is het toch van mijn hart af.
voor het beeld van t verhaal, ik ben een meisje 21. Zeer tevreden met mijn leven, maar toch... ik werd bevangen door een gevoel en het moest eruit.
__________________________________________________
ik put kracht uit mijn verdriet, want verdriet is wat mij doet beseffen wat er mist op mijn pad naar geluk. Tevreden is wat ik ben, maar het is verdriet wat mij doet beseffen dat het niet genoeg is. Het is waar ik de kracht uit haal om een vechter te zijn. Vechten is mijn element. Pijn is wat ik nodig heb om te voelen wat geluk is. Pijn is wat mij doet bewegen. Ik moet alleen zijn om te bereiken wat ik wil. Ik tegen de wereld en de wereld tegen mij. Zo is het altijd geweest en zo moet het ook zijn. Onafhankelijkheid, de kracht wat mij maakt tot wie ik ben. Ik heb niemand nodig, niemand hoeft mij te vertellen wie ik ben. Niemand hoeft mij te helpen om gelukkig te zijn. Ik is mijn kracht. Alles wat ik heb bereikt in het leven heb ik zelf gedaan. Niemand was er om met mij te praten wanneer ik het moeilijk had. In tegendeel zelfs, het waren die anderen die mij en mijn ego over de grond schraapten. Zij die aan mijn lichaam kwamen terwijl ik dat niet wou. Fysiek, emotioneel, seksueel aangevallen. Mijn eigen familie heeft mij het hardst beschadigd. Nog niet eens door mij een minderwaardigheidscomplex proberen te geven. Door mij te vernederen, te slaan. De trap af proberen te duwen. In elkaar te slaan en me de telefoon kapot te gooien zodat ik de politie niet kon bellen. Nee, zelfs dat is niet de grootste pijn geweest in mijn jeugd. Het was de pijn van alleen zijn. De pijn emotioneel veraden te zijn. Door een moeder die haar eigen kinderen wel liefde gaf, maar de woorden en daden niet kon uitspreken en voeren waar het ik hou van jou kenbaar uit werd. Ik heb mijzelf opgevoed. Ik was geen makkelijke ouder. Het slechtste van het slechtste zag ik in mijzelf. MIjn familie en omgeving was er voor mij om mijn emoties daarin te bevestigen. Tel daarbij op dat ook op school en op straat ik voortdurend werd herinnerd aan mijn falen. Ik zou dom zijn, lelijk. Het was allemaal niet waar. In tegendeel zelfs, ik krijg nu meer aandacht dan dat ik soms aankan. Ik ben er sterk uitgekomen. MIjn moeder schopte mij het huis uit. Vervolgens enkele jaren jeugdzorg, waarin ik ook nog eens verkracht werd door een marrokaan van veertig. Hoe durf je aan een meisje van nog net geen maandje zestien te ziten. Gatverdamme.
Wat een klote wereld is dit zou je zeggen. Maar nee, ik bleef sterk. NIemand wist wat mij was overkomen. Een relschoppende, drinkende blowende kutpuber. Dat is het beeld dat mensen van mij hadden. Ik was er zelfs bijna voor in de jeugdgevangenis gekomen. Zelfs na een drugstest waaruit bleek dat ik enkel positief was getest op thc moest ik alsnog vier maanden in de crisisopvang. Gatverdamme. Alsof het allemaal al niet genoeg was. Menig mens zou na een dergelijke jeugd inderdaad op de straat beland zijn. Ik niet, ik heb een diploma, werk, ik lach. Ik geniet. Ik leef. Ik geniet van de kleine dingen in het leven. Een gevulde koelkast, een biertje te veel, in de spiegel kijken en mezelf zien staan. Ik geniet van het leven, maar ik heb mijn somberheid nodig om de vechter in mij te behouden. Want het is de vechter wat mij heeft gemaakt tot wie ik ben!
Met citaat reageren
