Onzekerheid

[*BlonDie*]

Hier zijn vast al wel eerder topics over geweest, maar even een nieuwe. Ik heb nu twee jaar een vriend en alles gaat eigenlijk super goed tussen ons, maar toch ben ik erg onzeker. Ik ben altijd al wel vrij onzeker geweest, maar door een paar dingen (lang vreemdgaan van mijn vader en mijn vriend die met een ander heeft gezoend) is dit erger geworden.

Een jaar geleden heeft mijn vriend dus met iemand anders gezoend, hij heeft hierdoor 'ingezien' dat hij mij wil blabla eigenlijk lag dat allang weer achter ons. Maar nou in Maart ben ik erachter gekomen dat mijn vader een vrij lange relatie had met een andere vrouw dan mijn moeder. Sindsdien ben ik weer achterdochtiger en merk ik ook dat mijn onzekerheid erger is, terwijl ik vrijwel nooit bewust nadenk over mijn ouders.

Nou ben ik niet alleen onzeker over onze relatie en of mijn vriend wel trouw is (hoewel ik eigenlijk vrij zeker weet dat dat wel zo is), maar ook over allerlei andere dingen. Mijn figuur, mijn gewicht, mijn huid, mijn studie, mijn toekomst en ga zo maar door. Hierdoor kom ik soms in een soort negatieve spiraal terecht en ga ik onredelijke dingen zeggen. Bijvoorbeeld vissen naar complimentjes, of juist uitlokken dat hij negatieve dingen zegt. Terwijl ik dit doe, baal ik ontzettend van mezelf. Ergens weet ik ook gewoon dat alles goed zit en dat ik 'prima' ben om het zo maar te zeggen.

Herkent iemand dit? Of heeft iemand tips om negatieve gedachten zoveel mogelijk te negeren of voorkomen?

[kop&schotel]

Wat vervelend voor je! Lijkt me echt naar om daar achter te moeten komen. En ik snap heel goed dat dat effect op je heeft. Maar gelukkig weet je zelf wel dat je goed bent zoals je bent! Misschien helpt het om dagelijks stil te staan bij je goede punten? En weet je vriend dit ook? Ik denk dat dat wel veel kan helpen. En dan kan hij ook wat vaker complimentjes geven

[*BlonDie*]

Dankje, ja eigenlijk is het ook niet zo gek. Maar als ik dit soort verhalen van anderen hoor denk ik altijd: focus op het positieve, stel je niet aan.. Op de één of andere manier lukt me dat dus niet. Mijn vriend weet het wel, heb het er wel eens over met hem maar hij is niet een heel goede prater.

[*BlonDie*]

Oh en mijn vriend geeft me ook wel regelmatig complimenten (dat ik mooi, slim, lief ben, dat hij het fijn vindt bij me te zijn), eigenlijk wil ik er vooral achter komen waar de onzekerheid vandaan komt en er dan nog vanaf komen natuurlijk

[Floyd.]

herken het wel in vorige relaties en juist als ik dan complimenten krijg wil ik er steeds meer. En wanneer ik er dan veel minder kreeg werd ik super onzeker! Mijn ex vriend zei bijna elke dag ik hou van jou en als hij dat 1 dag niet zei werd ik al gek./ Ja obsessief he ahha was toen wel een stuk jonger dan nu dus op zich wel ergens te plaatsen.

Maar goed over jouw situatie het is begrijpelijk dat je daar onzeker over bent, ik kan alleen maar de raad geven (terwijl ik nog steeds zo onzeker ben) onzeker zijn is gewoon zonde je breekt zoveel voor jezelf af!

wat mij ook wel helpt is de boel een beetje te neutraliseren oke heb geen perfect figuur maar mijn vriend VIND het mooi, etc etc..

[Faux]

Ook ik herken dit heel erg, al heb ik er verder niet zo'n reden voor als jij. Op dit moment is het bij mij zo erg dat het de relatie zoals hij nu is tussen hem en mij afbreekt. Ik heb dan ook geen tips, maar hoop dat hier mensen zijn die dat wel hebben. Van velen hoor je inderdaad dat je je op het positieve moet richten, maar dat van die negatieve spiraal herken ik maar al te goed en dan lukt dat dus totaal niet.

Heb jij nooit de neiging wanneer je je zo voelt om bij andere jongens te zijn? Of geeft jouw vriend je wel het gevoel dat die onzekerheid niet nodig is?

[*BlonDie*]

Ook ik herken dit heel erg, al heb ik er verder niet zo'n reden voor als jij. Op dit moment is het bij mij zo erg dat het de relatie zoals hij nu is tussen hem en mij afbreekt. Ik heb dan ook geen tips, maar hoop dat hier mensen zijn die dat wel hebben. Van velen hoor je inderdaad dat je je op het positieve moet richten, maar dat van die negatieve spiraal herken ik maar al te goed en dan lukt dat dus totaal niet.

Heb jij nooit de neiging wanneer je je zo voelt om bij andere jongens te zijn? Of geeft jouw vriend je wel het gevoel dat die onzekerheid niet nodig is?

Nee, die neiging heb ik echt helemaal niet. Maar mijn vriend weet ook niet zo goed hoe hij ermee om moet gaan, omdat ik soms juist complimenten wil en soms juist wil dat hij met me meepraat 'ja je bent inderdaad vervelend' (wat hij overigens nooit doet). Ik heb gisteren eindelijk een goed gesprek met mijn vriend hierover gehad, dus niet op het moment dat er een conflict is want dat werkt niet. Hij begrijpt mijn onzekerheid helemaal niet (niemand met wie ik het erover heb) en hij heeft het gevoel dat als hij zegt 'ik hou van jou, alleen van jou en wil bij jou zijn' dat dat alles is wat ik hoef te weten. Maargoed, ik ga er nu over nadenken wat ik wil dat hij doet als ik me zo negatief/down voel. Dan kan hij er iets mee Wel lastig allemaal, omdat ik zelf helemaal niet zo WIL zeuren en denken maar ik kan het gewoon niet negeren of controleren..

[Antagonist]

Nee, die neiging heb ik echt helemaal niet. Maar mijn vriend weet ook niet zo goed hoe hij ermee om moet gaan, omdat ik soms juist complimenten wil en soms juist wil dat hij met me meepraat 'ja je bent inderdaad vervelend' (wat hij overigens nooit doet). Ik heb gisteren eindelijk een goed gesprek met mijn vriend hierover gehad, dus niet op het moment dat er een conflict is want dat werkt niet. Hij begrijpt mijn onzekerheid helemaal niet (niemand met wie ik het erover heb) en hij heeft het gevoel dat als hij zegt 'ik hou van jou, alleen van jou en wil bij jou zijn' dat dat alles is wat ik hoef te weten. Maargoed, ik ga er nu over nadenken wat ik wil dat hij doet als ik me zo negatief/down voel. Dan kan hij er iets mee Wel lastig allemaal, omdat ik zelf helemaal niet zo WIL zeuren en denken maar ik kan het gewoon niet negeren of controleren..

Het kan je misschien helpen om je te beseffen dat je vriend niets kan doen om dit te laten weggaan. Als je dat ook aan hem vertelt kan dat rust scheppen en als je er zelf echt van doordrongen raakt (dat is wel moeilijk) kan je zelf de verantwoordelijkheid voor je gevoelens nemen. Je onzekerheid zal dan natuurlijk niet ineens weg gaan maar je onzekere/zeurderige gedrag kan er wel veel minder door worden omdat je geen reacties meer van hem hoeft uit te lokken. En zo wordt je onzekerheid ook in ieder geval niet meer aangewakkerd door slecht gedrag.

[Violet Hill]

Ik ken dat gevoel heel erg goed. Zo ben ik ongeveer een jaar geleden ook geweest, en kan ik soms nog zijn.
Je hebt bevestiging nodig, dat is wat je steeds zoekt bij je vriend. Je vist naar complimentjes zodat je gerustgesteld kan zijn dat je het echt wel goed doet of dat je echt wel lief/leuk/lekker bent. Maar tegelijkertijd wil je ook tegen jezelf kunnen zeggen: "Zie je wel", dus vis je naar negatieve opmerkingen. En dan raak je zo met jezelf in conflict dat je helemaal gek wordt.

Ik denk dat het vreemdgaan van jouw vader en het zoenen met een ander van je vriend zeker invloed heeft gehad op jouw onzekerheid. Maar ik denk dat er misschien nog wel een oorzaak aan vooraf ligt, omdat je zegt dat je altijd al onzeker was. Maar eigenlijk is die oorzaak niet het belangrijkste, het belangrijkste is dat je leert hoe je nu met dit gedrag om moet gaan om het te stoppen. Want uiteindelijk wordt vooral jij er niet vrolijk van, maar je vriend ook niet omdat hij je steeds weer gerust moet stellen.

Probeer de bevestiging die je bij je vriend zoekt uit jezelf te halen en ga hier serieus mee aan de slag. Wat maakt jou leuk? En wees eerlijk, het is niet arrogant of wat dan ook om leuke en knappe dingen van jezelf op te noemen! Het kan heel simpel zijn: ben je wel eens lief tegen je vriend? Ben je wel eens aardig tegen andere mensen? Heb je vriendinnen? Wat waarderen zij en wat waardeert jou vriend van jouw karakter? Er moeten wel wat leuke dingen aan jou zijn, anders had je niet zo lang een vriend gehad en had je geen vriendinnen gehad, lijkt me.
En daarnaast, je vriend zegt ook wel eens tot vaak lieve dingen uit zichzelf. Probeer daar je winst uit te halen; probeer het te geloven en sla het op. "Hé, hij houdt van me", "hé, ik ben leuk".
Probeer je negatieve kanten te relativeren. Stel, je vindt jezelf lelijk of te dik. Is dat wel werkelijk zo? En is het dan ook lelijk dik of is het gewoon volslank? Je zou er dan voor kunnen kiezen om een paar kilo af te vallen, maar zeker niet te veel. Dat is voor je gevoel ook beter. Maar als je gewoon een gezond gewicht hebt, moet je even heel eerlijk naar die spiegel gaan kijken en probeer dan in te zien dat je niet zoveel vet op je buik hebt en niet zoveel vet op je heupen etc. Dit kan je ook met karaktereigenschappen doen. Ik vond bijvoorbeeld dat ik een zeur was, omdat ik me heel slecht voelde over van alles en nog wat en daar moest ik over praten, en niet altijd op de goede manier. Maar als ik dat ging relativeren viel het eigenlijk wel mee; die dingen moesten er nou eenmaal uit en op die manier kon ik mijn hart luchten. Daarnaast, niemand had er ooit echt moeite mee, dat dacht ik alleen maar te zien.

Nou moet ik wel eerlijk zijn; ik heb dit opgelost met een psycholoog. Zij gaf mij soort van opdrachtjes die ik hierboven ook beschreven heb, waardoor ik zekerder van mijzelf werd. Daarnaast is het ook leeftijd. Ik zat bij de psycholoog voor dit probleem, maar ook nog andere problemen. Maar ik kan je wel adviseren om er ook een op te zoeken, want die kan je echt goed helpen! En niet denken dat je probleem daarvoor niet groot genoeg is, want dat is onzin. Het zit je in de weg en je wil het graag opgelost krijgen. Plus, dit probleem zelf oplossen kan best moeilijk zijn omdat je in die tweestrijd zit met jezelf. Dus wees niet te bang om iemand hierover op te zoeken!

Sterkte.

[*BlonDie*]

Wauw, bedankt voor je reactie! Hier heb ik wel iets aan Ik heb er inderdaad wel over nagedacht om naar een psycholoog te gaan, heb er zelfs een keer eentje gebeld. Maar nog nooit daadwerkelijk die stap genomen. De onzekerheid zit gewoon ZO diep, terwijl ik heel goed weet dat ik helemaal geen overgewicht heb, een onderzoeksmaster doe, lief ben voor vrienden en vriendinnen enz enz. Maar dat is wanneer ik rationeel kan nadenken. Op de één of andere manier lukt dat (nog) niet wanneer ik in die onzekere bui vastzit. Maar misschien kan ik iets met je tips, ga het zeker proberen! Als ik na de vakantie met mijn vriend (ik weet nu al dat dan alles helemaal prima zal zijn) terugval in mijn oude patroon, ga ik een psycholoog opzoeken.