[* Tinkerbell]

Oorspronkelijk geplaatst door mmaaxxiimme

O mijn god dat is wel heel zielig

geloof dat jij zelf zielig bent, door al 3 reacties op iets te geven wat je niet interesseerd? dat noem je geen leven hebben hoor?!

[Strawberry Princess]

En ach, als je het niet leuk vindt, lees je het toch lekker niet! Jouw leven, jouw ding! Maar wij lezen dit lekker wel!

[megan-]

rustig joh, gewoon negeren..

[velvetsnow]

Wonderbaarlijk genoeg overleefde ik Donderdag met gemak.
We hoefden maar twee uur naar school, om in die tijd drie toetsen te spreken. Joris was er niet. Ik zag hem nergens.
Aan het begin van de dag voelde ik me er rot om, maar ik kwam er snel overheen toen ik aan het gesprek met Noah dacht. Het had me gerust gesteld, ik voelde dat het waar was wat Noah had gezegd. Hij meende dag Joris mij echt leuk vond, hij meende dat er mensen waren die van mij hielden. Daan had dat eerder ook al gezegd. Ik moest het nu gaan geloven.
‘s middags gingen ik met Olaf bij mijn vader eten. Hij was net terug uit Amerika, en had ons uitgenodigd voor een avondeten in zijn huis. Of nou ja, het huis wat eerst van Maud, zijn nieuwe liefde, maar nu hij uit ons huis was gezet, ging hij daar maar wonen. Hij leek er geen problemen mee te hebben.
Aan de gelukkige gezichten op de vakantiefoto’s te zien, vonden de kinderen van Maud hem ook erg aardig en was hij een perfecte vervanging voor hun aan alcohol verslaafde vader. Maud was redelijk rijk, maar mijn vader had ook een groot deel bijgedragen aan de reis.
Wij waren nog nooit met hem naar Amerika geweest. Laat staan naar een ander ver land. Europa, binnen de grenzen kon het nog. Maar om nou te zeggen dat we gevarieerde, verre vakanties maakten, dat was niet bepaald waar.
Ze zagen eruit als een gelukkig gezin op de foto’s, een gezin waarin niet nog twee kinderen pasten. Al helemaal niet als ze niet succesvol genoeg waren. Wij, biologisch gezien zijn kinderen, deden geen gymnasium, woonden niet in een groot huis, waren niet enorm ijdel. Ik was een hopeloze sporter, sociaal onbegrijpelijk slecht, in het romantische gebeuren faalde ik al helemaal hard. Ik was verre van perfect.
Olaf haalde op school geen hele goede cijfers, was een keer blijven zitten en kon zich niet altijd even keurig gedragen.
De kinderen op de foto’s zagen er niet uit alsof ze het durfden om één keer met een cijfer lager dan een acht thuis te komen. Waarschijnlijk was dat ook niet eens mogelijk, het leek alsof ze automatisch alleen maar hoge cijfers konden halen. Ze waren perfect gekleed. Het jongste meisje, ze zat misschien in groep zeven, had schattige, blonde vlechtjes in haar haar en lachte haar perfecte tanden bloot.
Ze waren niet zoals Olaf en ik. Mijn vader was hun nieuwe vader, en hij hield van hun.
Hij had ons niet meer nodig, kinderen waren vervangbaar. Wij waren vervangen, door perfectere kinderen.
Nu waren wij hen geworden. Kennissen, misschien een beetje vrienden, waarmee “mijn vader” af en toe ging eten. Maar dat hoefde niet van mij, zo wilde ik het niet. Dan liever helemaal niks. Dit kon ik niet.
Op de weg naar huis werd ik kwaad. Alle woede die ik had ingehouden onder het eten, het aanhoren van verhalen over hun vakantie en de rest van hun perfecte leven, het kijken van de foto’s, al die woede die er toen niet uit mocht komen kwam eruit. Ik had het slot open gedraaid en ik schold er op los. Alle erge woorden die ik kon bedenken kwamen er nu uit.
Thuis was het eerste wat Olaf deed een fles wijn openen. Daarna trok hij pas zijn jas en schoenen uit.

Op weg naar Joris wist ik niet goed wat ik kon verwachten.
Hij was vandaag weer niet op school geweest, maar Noah had mij, zoals we hadden afgesproken, aan het einde van de ochtend ge-sms’t dat Joris gewoon thuis was en dat ik langs kon komen.
Blijkbaar vond hij het gewoon niet nodig om de toetsen te bespreken, wat best begrijpelijk was als je zo’n genie was als Joris. Hij zou vast nauwelijks fouten gemaakt hebben.
Ik zette mijn fiets tegen het hekje aan, voor zijn huis, en draaide hem op slot. Rustig liep ik over het tuinpad, het trappetje op naar de grote voordeur. Voordat ik aanbelde keek ik even richting de keuken. Ik zag niemand. Snel probeerde ik mijn haar de fatsoeneren en trok ik mijn jurkje rechts. Ik haalde diep adem en drukte op de bel.
Ik wachtte, het was stil in het huis. Na een tijdje hoorde ik gestommel op de trap en ging de voordeur open.
‘Lara!’ Het was Joris.
Het voelde alsof mijn buik een oceaan was, nu was het slecht weer. Orkanen, vloedgolven, het speelde zich allemaal af in mijn buik.
‘Hoi, Joris!’ Dit antwoord had ik voorbereid. Op de fiets had ik bedacht hoe ik hem zou moeten begroeten en ik was erachter gekomen dat dit de beste oplossing was.
‘Kom binnen.’ Zei hij en hij hield uitnodigend de deur voor mij open.
Ik liep de hal in en hing mijn jas aan de kapstok. Joris pakte thee en koekjes voor ons, daarna gingen we naar boven. Onderweg naar zijn kamer, kwam Noah net een deur uitgelopen, met Stijn. Ze glimlachten allebei en begroetten mij.
In het voorbijgaan streek Noah even bemoedigend langs mijn hand. Hij knipoogde toen ik hem aankeek.
In Joris kamer was alles nog zoals vorige week. Zijn bed onopgemaakt, een enorme zooi op de grond en de gordijnen waren half geopend.
Ik ging in de vensterbank zitten, Joris plofte neer op zijn bed, wat naast de vensterbank stond. Hij keek mij afwachtend aan.
Dat was waar ook, ik was hier gekomen. Ik had onverwacht aangebeld, dus hij zou er vast vanuit gaan dat ik wat te vertellen had. Dat had ik ook. Ik had me hierop voorbereid, maar alle woorden die toen nog perfect hadden geleken waren nu onmogelijk uit te spreken.
‘Joris, het spijt me.’ Zei ik uiteindelijk. ‘Ik heb er spijt van dat ik zo reageerde… Ik voelde me er echt even rot om, maar we hadden… we hebben niks, dus jij mag doen wat je wil. Ik weet dat je niks met haar hebt gedaan, maar dat had je wel mogen doen. Ik kan je dat niet verbieden, maar dat wil nog niet zeggen dat ik mijn reactie niet kan tegenhouden.’

[Under the Moonlight]

Zo jij weet wel wanneer je moet stoppen in het verhaal
Ik wil meeeeeer! Echt weer een goed stuk

[velvetsnow]

Hij zweeg even, keek naar zijn voeten en wachtte met antwoorden. ‘Maar ik wilde niks, ik wilde niks met haar. Ik wilde niks anders dan bij jou zijn.’
‘Ik denk dat ik gewoon jaloers was, omdat zij wel bij jou was en ik in mijn eentje thuis zat.’ Zei ik.
Joris keek op, hij keek mij aan. Hij glimlachte.
‘Het is eigenlijk zo lastig, maar aan de andere kant enorm simpel. Ik weet alleen niet of ik de waarheid durf te zeggen.’ Zei ik.
‘Van mij mag je de waarheid zeggen.’ Zei Joris. Zulke simpele woorden, maar ze maakten het wel los. Ze zorgden er wel voor dat ik de waarheid uit durfde te spreken. Het leek alsof Joris een sleutel omdraaide, waardoor de deur open ging en alle woorden er opeens uit stroomden. Ik hoefde niet eens meer na te denken over wat ik wilde zeggen, het kwam gewoon.
‘Ik vind je heel leuk, ik vind je echt enorm leuk. Ik vind je geweldig. Sterker nog: ik heb nog nooit iemand zo leuk gevonden als ik jou nu vind… Maar ik vind het nog zo moeilijk te accepteren dat jij mij ook leuk vindt, terwijl je het wel hebt gezegd. Ik vind dat zo lastig te begrijpen, maar ik zal het proberen te geloven... Waarom zou jij mij leuk vinden? En als ik dan hoor dat dat meisje jou zoende, dan kan het in mijn hoofd niet anders dan dat je met haar hebt geflirt of weet ik veel wat. Daar word ik jaloers van. Ik word sowieso snel jaloers. Ik kan niet met iemand samenleven die dat doet, ik kan niet een beetje van iemands liefdesleven zijn, ik kan niet alleen maar een klein stukje zijn. Ik wil alles zijn, ik wil niet dat er nog heel veel anderen zijn over wie jij bijna hetzelfde, of helemaal hetzelfde, denkt als over mij. Ik wil dat je alleen over mij zo denkt. Dat ik de enige ben over wie je droomt, die je leuk vindt, van wie je houdt, bij wie je wil zijn. Het is alles of niets. Als jij liever ook ondertussen met anderen samen wilt kunnen zijn, kan ik daar niet mee leven en is het over. Je mag het dan gewoon eerlijk zeggen, het is jouw keuze. Maar zeg het dan alsjeblieft wel en doe geen dingen achter mijn rug om, want van de kleinste dingen voel ik me al verschrikkelijk ongelukkig… Ik zou het best begrijpen als je dat wil, het is jouw keuze. Ik zou het liefste willen dat ik hier makkelijker in ben. Dat ik het minder erg vond, maar ik weet dat ik dat niet vind en dat ik dat nooit zal vinden. Het is heel logisch als je hier niet mee kan samen leven, en ik zal het begrijpen. Zolang je het wel eerlijk zegt, alsjeblieft.’ Terwijl ik dit uitsprak durfde ik Joris niet aan te kijken. Ik keek naar mijn handen die ondertussen met mijn ketting speelden.
‘Dat wil ik niet, en het zal ook nooit meer gebeuren. Ik wil alleen maar bij jou zijn, voor altijd… en daarna ook nog.’ Zei Joris. Hij klonk overtuigend. ‘En ik wil ook dat jij de enige bent. Je bent de enige, echt waar. Je bent de enige waarmee ik dit allemaal zou willen.’
Hij meende het. Hij meende dit.
Ik keek op. Hij glimlachte.
Hij ging naast mij in de vensterbank zitten en trok mij tegen zich aan. ‘Je bent heel lief.’ Zei hij. Zijn lippen landden op mijn voorhoofd. In het midden, recht boven mijn neus. Ze kietelden en maakten gevoelens in mijn lichaam los, die onbekend waren voordat ik Joris kende.
‘Lara, ik ben heel erg blij dat je vandaag naar mij toe bent gekomen.’ Zei Joris.
‘Ik ben geloof ik ook heel blij dat ik ben gekomen.’ Ik zweeg even. Daarna nestelde ik me tussen zijn armen.
Zijn lippen raakten mijn oor. Ik voelde de woorden die hij uitsprak. ‘Ik wil alleen nog maar bij jou zijn.’ Heel zachtjes fluisterde hij.

[Under the Moonlight]

Mooi! Eindelijk zo lief samen.

Ik wil ooooook!

[velvetsnow]

Oorspronkelijk geplaatst door Under the Moonlight

Mooi! Eindelijk zo lief samen.

Ik wil ooooook!

dankjewel ik vind het echt leuk dat jij altijd zo trouw reageert (:
jaaaa ik ook! vooral nu het bijna valentijnsdag is en iedereen meer aandacht aan de liefde besteedt. maarja, ooit zullen wij onze eigen Joris hebben
(hoop ik)